Sana…

“Kaya nung sinabi niya na gusto ka niya, nainis ako kasi bakit parang gano’n na lang kadali ang umamin? Sana kinaibigan ka muna niya.. Sana nakita niya muna yung mga nakita ko. Sana may ginawa muna siya para sa’yo. Ang dami kong sana…”

Sana kaya ko rin ibalik lahat, lahat – hindi lang mga ginawa mo, kundi maging ang nararamdaman mo. Pero sorry kaibigan, hindi ko talaga kaya.

Sana normal na lang yung gano’n. Yung kahit maibalik ko yung kung anong ibinibigay mo, walang magagalit, walang magsasabing mali. Pero kasi, kahit naman na pilitin kong gawing tama, ay hindi ko kaya. Hindi ko kaya.

Sana pwede kong pawiin lahat nung sakit, o kaya kabiguan mo sa pag-iisip na hindi ka magiging masaya sa gano’ng bagay. Pero kahit na sabihin kong someday ay may darating na gagawa nang mga iyan, ay alam kong hindi ka pa rin lubos na magiging masaya dahil sa hinahawakan mong paniniwala.

Masakit malaman na gano’n pala talaga, but at the same time, masaya. Dahil alam kong may isang taong walang ibang gugustuhin kundi ang nakabubuti para sa akin. Sa kabilang banda, nakakalungkot… kasi gusto ko ikaw rin maging masaya. Gaya ng kagustuhan mong maging masaya ako.

Salamat. Salamat sa lahat. Gusto kong maiyak. Nakalulungkot.

Nakakadisappoint din, dahil all this time, buong akala ko ay ibang tao. Narinig ko pa nga ang mga hinaing mo, binigyan pa nga kita ng mga advise, tapos malalaman ko na ang totoo, ako pala talaga iyon at hindi ang pangalang nabanggit mo. Dapat noong tinanong kita kung sino, ay sinabi mo na ang katotohanan.

Sana tama ang naaiisip ko… na product lang lahat ng utak mo. Na iniisip mo lang na mayroon kang naramdaman – nararamdaman – ewan.

Sana hindi ko na lang pala nalaman.

Ang walang hanggang tots tungkol sa pag-ibig. (Kailan nga ba matatapos ang mga tanong…?)

Pagod na ako, pero ang utak ko hindi pa rin mapakali sa kaiisip. Siguro nalamanan na naman ng mga katanungan… na siyempre, may kinalaman tungkol dun sa title.

As usual, napag-usapan na naman ang tungkol sa pag-ibig. Wala yatang araw na magkakasama kami ng mga kaibigan ko na hindi namin iyon napag-usapan. Hindi ko na nga matandaan kung kailan ang huling beses na hindi iyon ang topic. Tch.

Kadiri, kabilang talaga kami sa mga hopeless romantic na taong lihim na naghahanap at naghihintay sa kanilang greatest love. Pucha, di na rin naman kasi ako bumabata, hello! Pero yeah, magapakabisi pa akong magpayaman. May mga maghihintay naman eh! Char! Kunwari mahaba buhok ko.

Pero ah, speaking of greatest love. Ayon kasi sa nabasa kong libro, magkaiba raw ang “greatest love” mo sa “correct love” mo. Saang libro? Para Kay B ni Ricky Lee. At narealize ko na… oo. May pagkakaiba nga sila.

Kaso itong si friend, nung nabanggit ko sa kaniya ‘yon, ang sabi niya… “Magkaiba pa ba ang great love sa correct love?” na kapag daw pinili mo ang correct love ay yun na yung great love, kasi iyon yung best eh. Maski ako nalito, pero siyempre, iba kasi yung point.

Ang point kasi… dapat ang makakatuluyan mo ay ang correct love mo. Kasi iyon yung tama eh. Correct nga eh, hello. Ayon ang dapat — para walang masaktan, walang maipit, walang ibang mahihirapan. In short, para lahat happy. Malaki kasi ang tendency na ikaw lang at ang great love mo ang magiging masaya kung iyon ang pipiliin mo. Masaya ka nga, pero deep inside you know, at sa tingin ng iba hindi tama.

Isa pang katanungan na gumugulo sa isip ko na kaakibat nung una. Paano kung kailangan mong pumili between your “choice” and your “love“? For example, may mahal ka, pero hindi siya ang pinili / pipiliin mo dahil sa mabigat na rason, masasabi mo bang mahal mo pa rin siya eh nag-let go ka? Shaks ‘no. Dito na yata pumapasok yung tanong na… mahal mo ba talaga kasi pinakawalan mo o hindi kasi hindi mo pinaglaban? Nakakadugo. Ang sarap ngang gawan ng story, ta’s yung ending ko pinili niya yung “love” niya pero kasi ang hirap kalabanin nung reason eh. Ang challenging! Pero at the same time, nakakalungkot isipin. Kasi… bakit may pagtingin na mali about sa love? At bakit kailangan mong pumili?

Ahh, naalala ko tuloy yung sinabi ng kapatid kong panganay… “Nagiging tama o mali lang naman ang pag-ibig depende sa taong tumitingin”. ‘Di ko nagets nung una ko iyang narinig, pero ngayon naiintindihan ko na. Siguro nga… nasa tao na lang ang kasagutan sa mali o tamang pagmamahal.

Kung makasulat naman ako rito, akala mo naman sobrang expert ko na sa pag-ibig, but the truth is, maski ako nag-iisip kung talaga bang nakaranas na ako ng gano’n. Or kung alam ko ba talaga ang ibig sabihin no’n. Yung true love, ika nga, sa isang tao. Eh kasi, ang pananaw ko na ngayon sa ganiyan, puro feelings na lang eh. Kumbaga, emosiyon mo lang iyan na nararamdaman. Mababago. Mawawala. Pero ang sagwa naman kung ang panghahawakan mo na lang ay ang “commitment”. Ang sound bitter ano. Pero kasi… hindi ba nagsisimula lang naman ang lahat sa isang katiting na emosiyon? Tapos saka na lang madedevelop.

Pero ah, ewan. Hindi ko pa nga rin naiintindihan ng lubos. Sabagay, iba-iba naman kasi talaga ang klase ng pag-ibig. Iba-iba ang paraan ng mga tao para maparamdam nila iyon sa’yo.

Pero ah ulit.

Lutang na ako. I must rest.

Nakaharang na sakit

Muntikan ko nang makalimutan na naging masaya pala ako noong kasama kita. Marahil napuno lang ako ng sakit, o nahaharangan lang nito ang masasayang ala-ala, kaya nalimot kong marami pala akong hindi dapat kalimutan na ala-ala nating dalawa.

Naipaliwanag ko na ito sa ilan. Na siguro kaya mas pinili kong hindi alalahanin, ay dahil ang una kong nararamdaman ay sakit at sama ng loob bago ko pa man tuluyang mabalikan ng tanaw ang naging pagsasama natin.

Kumbaga, bago pa ako makarating sa parte ng utak ko kung saan nakatago ang masayang memorya, dadaan muna ako sa nakaharang na sakit at ito ang una kong mararamdaman.

Gano’n eh. Kada silip ko sa saya (yung saya nating dalawa), hindi maiiwasang may kumurot sa puso ko. At dahil ayoko nang masaktan, kakalimutan ko na lang na nais ko uling makita ang mga ala-alang pinagsaluhan natin.

Nakalimutan ko na minsan kong sinabing willing akong mag-let go para sa iyong kasiyahan. Nakalimutan ko na minsan kong tinatak sa isip ko na magiging masaya ako basta’t masaya ka. At kaya ko siguro nasabi ang mga iyon dahil hindi ko pa alam ang sakit na maaari kong maramdaman… na ngayon ay nalampasan ko na.

Kaya nga lang, dahil sa nakaalis na ako at nalagpasan ko na ang parte kung nasaan ang sakit, nahihirapan akong balikan ang masasaya dahil sa ang sakit muna ang una kong madadaanan bago pa man makarating sa masayang pupuntahan.

Pero, siguro naman ay darating pa rin ang panahon na tuluyan nang mawawala ang sakit at malaya ko na ulit mababalikan ang masasayang ala-ala na naiwan mo sa akin.

Paano mo malalaman na mahal mo na ang isang tao (in a romantic way)?

I had a conversation with a close friend yesterday night habang umiinom ng milktea. Of course, our topic is about “love” itself, and how can a person say that they already love someone.

It’s a hard question actually, tho sabi ko, iba-iba naman ang meaning ng love sa iba’t-ibang tao. Naalala ko dati, nag-survey pa ako para makagawa ng essay about do’n. Iba-iba ang sagot nila sa tanong ko na ito: ‘Paano mo ba masasabing mahal mo na ang isang tao?’

Some says kapag you’re willing to sacrifice everything for that person, that’s when you finally know you love him/her; some says kapag tanggap mo ang lahat about sa tao na iyon, mapa-positive or negative man ito; and some simply says it doesn’t have a reason, you just know it.

Pero hindi lang do’n nag-end up ang usapan. Si friend kasi biglang nagtanong: paano mo malalaman na love na ang nararamdaman mo? Matitiyak mo ba na love na iyon? Paano kung akala mo lang love na iyon, pero hindi pala? At yung akala mong hindi love, ay love na pala? at ilang tanong rin katulad ng ‘may boundaries ba dapat yung mga gagawin mo para sa isang tao para masabing hindi pa iyon love? May parameter ba ang love?’.

Sa totoo lang naloka ako sa tanong niya, and realized… Oo nga. Mayroon ba? May factors ba na dapat i-take note at tandaan para malaman na romantic love na ang nafefeel mo at hindi lang simply platonic? Well, take this for example… everyday kayong nag-uusap ng isang tao and you both send good morning and good night messages, you’ll hear him/her out thru good times and bad times, you’re always there beside that person, and you sacrifice your time masamahan lang siya. Masasabi mo bang romantic love na iyon, kahit na you’re simply just friends? Compared to a situation na minsan lang kayong magkita, minsan mo lang siyang makausap, but oh boy, you feel some deep connections! You’re willing to spend time too, sacrifice time too, hear them out ’til morning too, but it’s just a thought, walang practice. Puro thought and idea lang. Mako-consider mo bang romantic love na? Ano bang pinagkaiba?

Mahal mo na ba siya kapag hindi siya maalis sa isip mo? Mahal mo na ba siya kapag gustong gusto mo siyang makita every day? Mahal mo na ba siya kapag kinakabahan ka every time na magkikita kayo? Mahal mo na ba siya kapag nag-iimagine ka ng mga bagay-bagay sa inyong dalawa? How can you say it’s love?

Ah, balik tayo sa tanong ko. Paano mo masasabing mahal mo na ang isang tao? Dati naniniwala ako na walang reasons ang love. Kabilang ako sa mga taong sumagot noon na walang dahilan ang pag-ibig, walang sagot sa tanong, sadya mo na lang mararamdaman ito. Biglaan. Walang factors to take note. Smooth.

Pero mali. Meron pala talaga.

In my experience, basically, masasabi kong mahal mo na ang isang tao kapag inuuna mo ang kapakanan niya kaysa sa kapakanan mo. Siguro ito ang number one. Mas iniisip mo siya, kaysa sa’yo. Bigla kang mawawala sa eksena at tanging siya na lang ang nakapokus. Sa kaniya iikot ang lahat. Maging ang magiging desisyon mo, sa kaniyang nakasalalay. Ikaw ang magdedecide, hawak mo pa rin ang mundo mo, pero sa kaniya ka na nakatingin. Magiging selfless ka pag dating sa taong iyon. Isa pa, you’ll try to enter his/her world. you’ll be interested sa mga bagay na gusto niya. Susubukan mo ang mga bagay na ginagawa niya, and you’ll try to love it para lang masabayan mo siya. Gano’n eh. Selfless ka na kasi. Third, magkakaroon ka ng maraming oras. Pero sa sarili mo wala. Oo, dahil nga inuuna mo na siya at susubukan mo nang pasukin ang mundo niya, malilimutan mo na na may mundo ka rin. Kapag may nagtatanong kung busy ka, sasabihin mo palagi ay oo, pero para sa taong iyon ay hindi. You’ll make time. Tingin mo nga ay kulang pa nga ang pag-alay mo ng 24hrs para sa taong iyon.

But friends, lahat ng sinabi ko ay mali. Hindi dapat gano’n palagi. Kasi kung iyon ang gagawin mo, magiging miserable hindi lang ang buhay mo, kundi pati ang buhay ng taong mahal mo.

Yes, it’s okay to consider the person you (think you) love, pero hindi dapat sa lahat ng oras ay siya lang ang iisipin mo. What about you? What about the people around you? Ah, huwag mo siyang gawing mundo mo.

Ayos lang din na subukan mo ang mga hilig niya, but don’t forget na you have yours too. May hilig ka rin, may mga bagay ka rin na dapat gawin, at hindi iyon dapat nababalewala.

Tama lang din na bigyan mo siya ng oras, pero don’t only focus sa taong iyon. Huwag mong kalimutan na kailangan mo rin ng oras para sa iyong sarili, mga kaibigan at pamilya.

Kung talagang mahal mo ang isang tao, you’ll prove to every one na karapat-dapat ka para sa kaniya. You’ll give your best shots to become the very best version of yourself. Aayusin mo muna ang sarili mo, before trying to fix somebody. Aalisin mo muna ang lahat ng frustrations, disappointments, and insecurities bago ang sa kaniya. Pupunuan mo muna ang lahat ng pagkukulang mo, bago ang sa kaniya. Dapat ayos ka muna, bago ang lahat. You should be complete first for you to complete someone. \

All in all, kailangan matutunan mo munang mahalin ang sarili mo, bago ka magmahal ng iba.

Buti Sana Kung…

Habang naglalakad pauwi,
Tinanong nila ako isang beses.
Mukhang alam ko na, aking naisip.
“nakamove on ka na ba bes?”
“Kumusta naman ang puso mo?
Hindi na ba dumudugo?”

Ngumiti na lang ako bilang sagot
Hindi umimik sa kanilang tanong.
Hindi naman sila maniniwala kung sasabihin kong oo.

Oo.
Malayo na ang naihakbang ko
kaya ko nang lumingon nang hindi napapaitan
sa lasa ng iyong pekeng pagmamahal

Oo.
Naghilom na ang mga hiwa sa puso.
Kahit na puro plaster at tahi
kahit na nabugbog sa iyong binigay na sakit.

Oo.
Hindi na kita naiisip.
Pero minsan iniisip kita.
Inaalala ko kung gaano ako nagpakatanga.
Para sa susunod, hindi na mauulit.

Oo.
Hindi na nalulumbay tuwing gabi.
Sa mga oras na wala akong makasamang magkape.

Oo.
Hindi na.

Oo.
Hindi.

Ano pang dahilan para manatili?
Rason para ‘di umusad?
Para patuloy na magdugo ang kalooblooban?

Buti sana kung guwapo ka.
Buti kung mayaman.
Buti kung maganda ngiti mo.
Pati mga mata mo.

Buti sana kung tinanggap ako ng pamilya mo.
Noong panahong iniisip kong tayo na hanggang dulo.
Buti kung kinausap ako ng kapatid mo.
Tanda mo?
Buti sana kung kinausap mo ako
at dinamayan
noong panahong kailangan ko ng “someone”.

Buti sana kung pinahalagahan mo
ang mga bagay, pangyayari, mga luha
mga tawa at masasayang ala-ala
na naibigay ko sa’yo.

Buti sana kung marami kang naiambag
sa pagunlad ko bilang kaibigan
Bilang mamamayan.
Bilang babae.
Bilang tao.

Buti na lang ano?
Buti na lang hindi ako pihikan sa pagmamahal.
At ikaw ang napili ng puso kong bulag.
Sabagay, bulag nga eh.
Kaya hindi niya nakita sa umpisa pa lang…
Ako’y sasaktan mo lang.

Pero alam mo,
kung ginawa mo lang ang kaisa-isang “kung”
May dahilan sana ako para manatili.
May rason para ‘di umusad,
Para patuloy kang mahalin kahit mahirap.

Pero hindi eh.

Buti sana kung minahal mo ako ng totoo.

Paalala.

May mga tao talagang darating sa buhay mo na mamahalin ka at mamahalin mo rin. Ibibigay mo ang lahat, gagawin mo ang lahat, isasakripisyo mo ang lahat para sa kanya at sa huli, iiwanan ka niya na parang walang nangyari. Malalaman mong hindi ka niya minahal ng totoo at masasaktan ka. Iiyak ka araw-araw, gabi-gabi, at bawat oras na maaalala mo siya at ang masasayang sandali ninyong magkasama. Mabubuhay ka na puno ng katanungan. Maiisip mo kung saan ka nagkulang, kung hindi ba sapat ang nagawa mo, o kung may mali ka bang nagawa dahil bigla na lang nagkagano’n. Lilipas pa ang araw at makikita mo siyang masaya na. Magtatanong ka uli ng mga bakit. Paano. Kailan. Iiyak ka uli. Masasaktan ka uli. Pero mapagtatanto mo na hindi tama na manatili kang gano’n. Gigising ka na may planong bumangon muli. Hindi dahil sa naaawa ka na sa sarili mong nakalugmok lang sa semento, kundi dahil alam mong hindi iyon ang nararapat para sa’yo. Makikita mo ang kahalagahan mo sa tulong ng mga tao sa paligid mo. Maiisip mong hindi lang pala sa kanya dapat umikot ang mundo mo. Maiisip mong maaari ka uli na sumaya kung hahayaan mong pumasok ang kasiyahan sa’yo. Tatayo ka, unti-unti. Minsan papasok siya sa memorya mo at masasaktan ka ulit, ngunit mangingibabaw na ang positibong pananaw. Hindi ka na maaapektuhan ng kanyang pagkawala. Hindi ka na maiiyak sa magagandang ala-ala ninyong dalawa na hindi na mauulit. Kundi, ngingiti ka na sa pag-alala ng masasakit na pangyayaring dinulot niya sa’yo at ipinadama. Dahil kung hindi sa mga iyon, ay hindi mo maiisip na mahalaga ka pala. Na kaya mo palang mag-isa. Na malakas ka kasi hanggang ngayon ay nakakangiti ka kahit na minsan gusto mo na lang umiyak. Matututunan mong mahalin ang sarili mo at maiisip mo na iyon muna ang dapat mong matutunan bago ka magmahal ng iba.

May mga tao talagang darating sa buhay mo na mamahalin ka at mamahalin mo rin. Pero mali. Ngunit ang pagkakamali na iyon ay magdudulot ng maganda sa iyong sarili. Lalakas ka. Tatapang ka. Ihuhulma ka. At ituturo ka, sa tamang panahon, sa taong magbibigay at magpapadama sa’yo ng totoong kaligayahan.

Masaya ka sa kadahilanang nahanap mo siya
Ang tao na sa iyo’y muling magpapasaya
Sa tagal na nanlamig ang tulog mong puso
Umaasa ka na sana ang kasiyahan na ito’y di na maglaho

Tumagal ng buwan, isa, tatlo, lima
Masaya ka na naman dahil nalagpasan mo yung una
Pero di nagtagal nagkaroon ng maliit na problema
At ang problema na iyon, dala dala mo hanggang sa kama

Hindi ka mapakali, araw-araw tuliro
Gusto mo siyang kausapin ngunit ayaw mo ng gulo
Kaya’t hinayaan mo lang at ika’y nagbulagbulagan
Habang siya nama’y nagpapakamakasalanan

Masaya ka sa kadahilanang nahanap mo siya
Ang tao na sa iyo’y muling magpapasaya
Subalit ngayon na nasasaktan ka na
Hahayaan mo pa bang magpatuloy ang sakit na sa iyo’y dulot niya?

Isa lang ang masasabi ko sa huling talata nito
Hindi lahat ng kasiyahan ay magtatagal hanggang dulo
Pinaranas lang iyan para mapagaan ang iyong loob
Dahil kung sasabihin ko ng totoo, sa huli’y lahat tayo’y lulungkot

Mawawala ka
Mawawala siya
Lahat tayo’y mawawala

Walang matitira sa mundong ibabaw
Walang matitira ni isang kasiyahan
Iyon lang ang hindi nagbabago
Lahat ng bagay ay maglalaho

isang paalala sa taong hindi pa namumulat sa katotohanan, pakiusap gumising ka na

Siya, ang aking kailangan.

Siya na palaging nandiyan para magpasaya noong panahon na hindi ko alam kung paano ngumiti.

Siya na hindi ako binitawan kahit na hindi ko hiniling na ako’y kanyang kapitan.

Siya na nagbigay pag-asa noong mga oras na alam kong hindi ko na kaya.

Siya na naging sandalan ko at tumulong sa’kin na tumayo muli, ng mas tuwid, sa aking pagkakadapa.

Siya na patuloy na nagbibigay sa akin ng lakas, tuwing naiisip ko na ang pagsuko na lang ang tanging kong magagawa dahil sobrang hirap na ng sitwasyon.

Siya na nagturo sa akin na maging positibo, kahit na ang mga pangyayari’y parang wala nang kahahantungan na mabuti.

Siya na nagsasabing hindi niya ako iiwan o pababayaan kahit kailan.

Siya na mahal na mahal, hindi lang ako, kundi lahat tayo — at naghihintay lamang na mahalin nati siya.

Siya, ang Panginoon at kataastaasan na hindi napapagod na magbigay, magpatawad, mahalin at tanggapin tayo ng buong puso kahit na minsan ay nakakalimutan at itinatanggi natin Siya sa harap ng maraming tao.

Siya lang ang kailanganin mo at ibibigay niya ang lahat ng nakabubuti sa’yo.

some things i want to do with you, r.m.

I think it would be nice if I wake up beside you on a bed on a rainy morning, covered by a blanket, talking, cuddling, kissing, making love, and we will stay like that until you say that we need to get up. And when afternoon comes, we will cook something to eat but we won’t just focus on eating but also staring at each other at the dining table the whole time, smiling, holding hands, absorbing each other’s love. At 7pm, we won’t bother to take some dinner coz we’re still full from our afternoon brunch, and we will just watch some random movies you’ll pick from the cd racks. We will stay awake until dawn, laughing out loud because of the corny jokes I am saying to you. And then I will sleep in your arms, will hug you so tight, will hope and pray that this kind of love would never end. And it would never ever end.

I think that would be not just nice, but wonderful.

— some things i want to do with you, r.m.

Space and Time

1 meter. The space between you and me.

You pulled me in the water, closer to you. The butterflies in my stomach were present once again. You then wrapped your arms around my waist, and made me locked my arms around your neck.

1 inch. The distance of our parted lips.

You smiled. You looked me in the eyes. You said I love you. Then smile again. I already knew what you were thinking and so I let myself descend under the water with you.

1 second. The time when your lips and mine collide.

You don’t waste a chance. You quickly grabbed my face and kissed my lips without hesitation. It was just only for a second. But for me it was a lifetime to remember.