you, unexpectedly

you, unexpectedly
you were there all the time, and i was too.
and for the record, i’m proud to know all your heartaches.
i can still remember the times you’d cry nonstop because you’re hurting. i can still remember hearing from another friend that you have drowned yourself in alcohol again. i can still remember being mad at you because you’re so weak, but i can also remember giving you a pat on your back just to put a little comfort, after. and yes, i can still remember the things i said:
to you —
that you deserve to be happy,
and not to be sad.
that you deserve to be loved,
and not to be hurt.
to them —
to take care of you,
not to take you for granted.
to keep you,
not to keep you miserable.
i was just being your friend in those times, you know. someone that you can lean on, someone that you can call if you’re feeling lonely.
i was trying my very best to be that friend… to be someone that you need, because that’s what makes me happy.
and now, who would have thought?
you were just there, and i was too.
you were looking for something real,
i was waiting for something lasting.
i never really expected we would find it in each other.
r.m.

Kung tayo man ay magkitang muli,

Marahil ay tititigan muna kita mula sa malayo. Nanamnamin ko ang kakarampot na lamang na distansya kung ikukumpara sa mga araw na hindi kita natatanaw. Pag-aaralan ko ang mga kilos mo, kung gaano na nagbago ang paggalaw ng iyong mga labi sa tuwing ngingiti o uusap. O kung gaano pa kabilis o kabagal na ang iyong pagkurap. Pagmamasdan ko rin ang iyong katawan na pinagtibay, o maaaring pinahina ng mga karanasan mo sa buhay. Saka ako maglalakad ng dahan-dahan papalapit sa iyo.

Marahil ay susubukan kong tantiyahin ang magiging reaksyon ko, o mo, kung magkaharap na tayo. Pag-iisipan kong mabuti kung ano ang magandang sabihin dahil siguradong sa mga oras na iyon ay hindi ko pa rin alam kung ang una ko bang sasambitin ay ang kumusta, o ang salitang bakit? Isang tanong na hindi kailanman lumisan sa aking isipan, nanghihingi ng maraming kasagutan na ikaw lamang ang makapagbibigay. Hihinga ako ng malalim, at ako’y makikinig.

Marahil ay hindi mo na rin matatandaan — dahil kung ako ang tatanungin ay nilimot ko na — ang sasandaling oras sa piling mo na masasabi kong masaya kahit papaano. Sabay nating babalikan ang nakaraan gamit ang pag-alala. Iisa-isahin natin ang mga hindi magandang pangyayari, at susubukan nating intindihin ang lahat… lalo na ang dahilan ng iyong pang-iiwan.

Marahil ay yayakapin kita ng mahigpit. Isang yakap na sa panaginip ko lamang nagagawa sa tuwing ako’y nangungulila sa isang katulad mo. Pipikit ako at ihehele kita sa iyong paboritong awitin (kahit hindi ko alam kung ano ang iyong paborito) gamit ang boses na ibinahagi mo sa akin. Susubukan kong bumuo ng isa pang ala-ala na kasama ka.

At kung tayo man ay magkitang muli, hahalik ako sa iyong pisngi sabay bubulong ng maligayang bati…

Nawa ay tunay kang maligaya ngayon, Papa.

Sa’yo

Pareho kaming pawisan nang tuluyan kaming makapasok sa hall kung saan ang concert ng paborito naming banda. As usual, maraming tao kaya siksikan sa labas pa lang ng Arena.

“Shet, excited na ako.” masaya niyang sabi sa akin habang nakapako ang tingin sa stage. Ang ngiti niya, abot sa magkabilang tainga.

Napangiti na lang din ako bilang sagot. Ramdam na ramdam ko ang excitement niya noong mga oras na iyon. Ang tagal na rin niyang bukambibig ang tungkol sa concert at hindi niya ako tinantanan hangga’t hindi napapapayag. Syempre ako, go lang, palagi basta aya niya.

Lumalim ang gabi at lalong dumami ang tao. Hindi nagtagal, nagsimula nang lumamlam ang mga ilaw sa paligid at tumugtog na rin ang banda. Agad namang nagsihiyawan ang mga nasa paligid, kabilang kami, nang banggitin ang unang salita sa una nilang kanta. Ang sarap sa tenga, parang lagi kang hinaharana.

Pero ang pinakagusto ko, ay yung kantang Sa’yo.

Minsan Oo, minsan hindi~

Pangalawang kanta bago ang huli. Malapit na matapos ang concert.

Minsan tama, minsan mali~

Ah, kailan ko nga ba nagustuhan ang mga kanta ng banda na ito? At kailan ko ba ito naging paborito?

Umaabante, umaatras. Kilos mong namimintasss~

Anim na taon na ang nakalilipas?

Kung tunay nga ang Pagibig mo. Kaya ko bang isigaw~ Iparating sa Mundo~

Hindi ako masiyadong mahilig nakinig ng mga kantang malungkot, o masakit… o basta tumutusok sa damdamin, pero dahil sa kanya, nakahiligan ko ang mga gano’n.

Bakit?

Tumingin, sa’king mata. Magtapat ng nadarama~

Kasi… Anim na taon na rin akong may gusto sa kaniya. Kanino?

Kay Carl.

Kaibigan ko. Tropa.

Kaya ang hirap magtago ng feelings. Pero hindi ko akalain, maitatago ko ng anim na taon.

Saklap ‘no? Anim na taon kong pinapangarap na mahawakan ang kamay niya habang naglalakad; mayakap siya sa malamig, o kahit mainit na gabi; at mahalikan ang mga labi niyang paniguradong malambot. Sobrang saklap. Pero nakaya ko.

Di gustong ika’y mawala~ Dahil handa akong ibigin ka~

At ayoko na. Nung nga oras na iyon, sabi ko ayoko na. Gusto ko nang itigil ang kahibangan na ito.

Kung maging tayo, sa’yo lang ang puso ko.~

“Cherry,”

Tumingin ako kay Carl na nakatingin na sa’kin. “Ano ‘yon?” sagot ko. Ngumiti siya bigla.

Walang ibang tatanggapin, ikaw at ikaw pa rin~

“Ask me a question.” sabi niya.

“Huh?”

May gulo ba sayong isipan, ‘di tugma sa nararamdaman~

“Ask me anything.” sagot niya.

Napakunot ang noo ko. Anong itatanong ko sa kanya?

Kung tunay nga ang pag ibig mo~

“Masaya ka ba?” ang unang tanong na naisip ko. Hindi ko alam kung bakit.

“Yep. Sobra.”

Tumingin, sa’king mata. Magtapat ng nadarama~

“Then?”

“Next question.”

Natawa ako. Ano bang naiisip niya? “Uhm, nag-eenjoy ka ba?”

Di gustong ika’y mawala~ Dahil handa akong ibigin ka~

“Definitely, yes. Ask me one more.”

Napasalubong ang kilay ko at saka tumawa. “Baliw, kung anu-ano na naman trip mo, matatapos na itong concert magfocus ka nga sa stage.”

Kung maging tayo, sa’yo lang ang puso ko.~

“Basta. Ask me one more. Dali na.”

“Hmmm,” pag-isip isip ko. Gusto ko sana siyang tanungin nung mga oras na iyon ng: Mahal mo rin ba ako? pero siyempre, hindi ko pa rin kaya.

Kailangan ba kitang iwasan~ sa t’wing lalapit may paalam.

“Ano na?”

ibang anyo sa karamihan~

“Wala na akong maisip.” sabi ko. “Bakit ba kasi?”

Iba rin pag tayo, iba rin pag tayo lang~

Nang sabihin ko iyon, bigla siyang napangiti.

“Then it’s my turn? Wala ka nang maisip e.”

“Osige.”

Tumingin, sa’king mata. Magtapat ng nadarama~

“Promise you’ll answer yes?”

Di gustong ika’y mawala~ Dahil handa akong ibigin ka~

“Aba depende, kung uutang ka wala na akong pera.” pagtawa ko.

Kung maging tayo~

Mas lalong lumaki ang ngiti niya. “Please say yes.”

Kung maging tayo~

“Will you be my girlfriend?”

Sa’yo na ang puso ko.~

 

Sana…

Masaya ang lahat na nagsisiawit ng maligayang kaarawan. Puno rin ang lamesa ng mga pagkaing paborito niya, ngunit ang kaniyang mga mata’y hindi gano’n kasabik gaya ng dati. Kung babalikan at titignan ang mga ngiti sa kung saan kapiling pa nito ang kaniyang mahal, ay ibang-iba sa makikita ngayon.

Isang taon na naman ang nadagdag sa kaniyang edad. Katumbas nito ang ‘di mabilang na pagrami ng kaniyang puting buhok, ‘di mapigilang paglabas ng mga linya at kulubot sa kaniyang balat, at ang natural na pagbaluktot ng kaniyang likod. Katumbas din ng isang taon na ito ang mga karanasang naging dagdag sa kaniyang pagkatao, at ang marami pang karanasan na maaaaring dumating sa kanya hanggang sa madagdagan na naman siya ng panibagong taon.

Ngumiti siya at nagpasalamat nang matapos ang lahat sa pag-awit. Doon niya hinipan ang isang kandila na nasa gitna ng paborito niyang tsokolet keyk, at pagkatapos ay nagsipalakpakan ang lahat.

Muli, tumingin siya at ngumiti sa mga taong nakapalibot sa kanya. Ang kaniyang mga anak, mga pamangkin, mga apo. Ang kaniyang buong pamilya. At kahit hindi sinasadya, hinanap na naman niya ang isang ngiti na palagi niyang inaabangan tuwing matatapos niyang hipan ang kandila — isang ngiti na dalawang taon na niyang hindi nasisilayan.

Nagsikainan ang lahat pagkatapos, at buong araw silang nagsaya upang ipagdiwang ang kaniyang kaarawan.

Masaya.

Masaya siya.

Subalit pagkatapos ng araw, kapag muling mananahimik ang buong paligid, uupo siya sa kaniyang paboritong tumba-tumba, at ngingiti sa kaniyang sarili.

Masaya.

Masaya siya.

Pero kaniyang iisipin…

“Sana nandito ka pa.”

Sandali

Tumawa siya at sinabayan ang iba. Madilim na, subalit may sapat na ilaw na nanggagaling sa kisame upang makita ang saya sa mga mukha ng kaniyang kasama. 

Kasabay ng malalakas na halakhak ang pagbuhos ng ulan sa labas, dahilan kung bakit nakakulong sa mainit at hindi kalakihang kuwarto ang mga sabik nilang katawan sa hamog ng gabi. Buhay na buhay pa rin ang paligid kahit na lagpas alas dos na ng madaling araw. 

Sandali siyang napatigil sa pagtawa, at tumingin sa dakong unahan upang tingnan ang kaisa-isang mukha na gustung-gusto niyang palaging pinagmamasdan. 

Sa sandaling iyon ay pawang panandalian ding tumigil ang pagtibok ng kaniyang puso. 

Umiwas siya ng tingin. Hindi niya kinaya ang pagkapaso niya sa mga titig na sumalubong sa kaniyang pagsulyap. Kasabay nito ay pagdadalawang isip at pagtataka. Totoo nga bang nakatitig ito sa kaniya? Ngunit bakit? Para makasiguro ay tumingin siyang muli.

Muling tumama sa kaniya ang dalawang bola ng apoy at isang malalim na titig galing sa taong nagpapawala ngayon ng kaniyang dibdib. Nawala lahat ng ingay. Nanlamig ang kaniyang mga pawisang kamay. Tumigil ang pagbagsak ng tubig ulan sa bubong. Maski paghinga niya yata’y tumigil din.

Ang kaninang tuwa’y mas dumoble pa. Gusto niyang ngumiti, gusto niyang humalakhak ng wagas. Gusto niyang tumayo at lapitan ang taong iyon, saka niya ito yayakapin. Ngunit alam niyang hindi niya kayang gawin, at wala siyang karapatang gawin. Napatigil siya. “Sandali lang, teka.” Ang sabi niya sa kaniyang isipan. Hindi na dapat iyon ang kaniyang nararamdaman. Kaya mas pinili niyang pumikit na lamang.

Kakalimutan ang sandaling nagbigay sa kaniya ng pag-asa sa salitang “maaari”. 

Sa Robinsons Ortigas

Apat na metro pa ang layo, ngunit tanaw ko na ang tingin niya. Tatlong malalakas na kabog ang narinig ko sa kung saan. Luminga ng bahagya sa gilid ng kalsada, tahimik at walang ibang ingay kundi ang mahinahong andar ng mga sasakyan. Saan ito galing?

Ibinalik kong muli ang tingin sa unahan. Nakita kong nakatingin pa rin siya sa akin. Nakatingin nga ba siya sa akin? Hindi ako sigurado. Hindi ko siya kayang tingnan pabalik.

Ilang hakbang na lang ang layo, agad akong yumuko.

Ayokong makita ang tingin niyang nakakatunaw. Ang tingin niyang nagtatanong ng mga ‘bakit?’ at nagsasabi ng mga salitang ‘sinaktan mo ako ng sobra.’

Dalawang pitik ng kamay ang narinig, isang hakbang bago ko siya malampasan. Iniangat ko ang tingin at lumingon sa kanyang dako. Ngunit wala na akong naabutan. Ang tanging nakita ko na lamang ay ang likod niya, papalayo sa kung saan man ako nakatayo.

Biglang bumalik lahat.

Doon sa umagang puno ng ngiti, sa gabing may matatawag na kaunting kilig.

Sa mga araw na umaasang mamumunga ng maganda ang simulang walang kalinawan.

Sa mga usapang nabuo kahit na maraming pag-aalinlangan at ngayo’y nilimot na ng pagkakataon.

Sa panahong akala ko pareho naming natagpuan ang pag-ibig.

‘Hanggang ngayon ba?’

Tatlong salitang nagpaisip sa akin.

‘Alin?’

Alin nga ba? Hanggang ngayon ba ano?

Hanggang ngayon ba naiisip pa rin kita? Hanggang ngayon ba gusto pa rin kita? Hanggang ngayon ba umaasa pa rin ako? Hanggang ngayon ba ano? Ano?

‘Di ka na ba galit?’

Ang tangi kong nasabi pabalik. Limang salitang matagal ko nang gustong tanungin. Kung tutuusin ay iisang sagot lang ang makukuha. Oo o hindi, ngunit parehong sagot ay hindi na.

Iyan siguro ang gusto kong makuhang sagot mula sa kaniya.

Hindi ako malungkot. Hindi ako nalulungkot. Sa halip ay masaya ako, dahil alam kong unti-unti, maaari na kaming maging magkaibigan muli.

Para kay Ulap

Gano’n pala ang pakiramdam na mahawakan ang kamay mo. Doble ang init, mas malambot, kaysa kapag hawak ko siya sa aking panaginip. 

Gano’n pala ang pakiramdam na ihilig ang ulo mo sa balikat ko. Sa wakas, sumandal ka na rin sa akin, iyon yata ang unang pagkakataon. 

Pinaghalong amoy alak at pawis, malagkit na pagtama ng mga braso gawa ng mahigit limang oras na paglalagi mo sa labas, at ang tibok ng puso kong nagsusumigaw, ngunit pinipigilan, dahil baka bigla kang lumayo kapag ito’y iyong marinig. 

Isang salita para mailarawan ko ang naramdaman ko kagabi: magulo. 

Iyan pa rin ang pakiramdam ko hanggang ngayon kahit na nagkaroon ng kaunting linaw, dahil sinagot mo naman ang ilan kong katanungan kahit na hindi buo at madetalye ang mga ito. Natuwa ako at naintindihan mo. O baka dahil iisa tayo ng naiisip? Nararamdaman? Hala. Heto na naman ako sa pag-iisip ng mga ganitong bagay, ayoko na nga.

Ayoko na.

Pero gusto ko pa.

Pero ayoko… pa.

Siguro hindi pa ito ang tamang panahon. At hindi ko alam kung may tamang panahon nga ba sa bagay na ito, sa atin. Tae. Sa atin? 

Hindi. Sa akin.

Sa akin ang mas tugmang salita.

Hahayaan ko na lang muna ang panahon na magdikta ng lahat.

Sana…

“Kaya nung sinabi niya na gusto ka niya, nainis ako kasi bakit parang gano’n na lang kadali ang umamin? Sana kinaibigan ka muna niya.. Sana nakita niya muna yung mga nakita ko. Sana may ginawa muna siya para sa’yo. Ang dami kong sana…”

Sana kaya ko rin ibalik lahat, lahat – hindi lang mga ginawa mo, kundi maging ang nararamdaman mo. Pero sorry kaibigan, hindi ko talaga kaya.

Sana normal na lang yung gano’n. Yung kahit maibalik ko yung kung anong ibinibigay mo, walang magagalit, walang magsasabing mali. Pero kasi, kahit naman na pilitin kong gawing tama, ay hindi ko kaya. Hindi ko kaya.

Sana pwede kong pawiin lahat nung sakit, o kaya kabiguan mo sa pag-iisip na hindi ka magiging masaya sa gano’ng bagay. Pero kahit na sabihin kong someday ay may darating na gagawa nang mga iyan, ay alam kong hindi ka pa rin lubos na magiging masaya dahil sa hinahawakan mong paniniwala.

Masakit malaman na gano’n pala talaga, but at the same time, masaya. Dahil alam kong may isang taong walang ibang gugustuhin kundi ang nakabubuti para sa akin. Sa kabilang banda, nakakalungkot… kasi gusto ko ikaw rin maging masaya. Gaya ng kagustuhan mong maging masaya ako.

Salamat. Salamat sa lahat. Gusto kong maiyak. Nakalulungkot.

Nakakadisappoint din, dahil all this time, buong akala ko ay ibang tao. Narinig ko pa nga ang mga hinaing mo, binigyan pa nga kita ng mga advise, tapos malalaman ko na ang totoo, ako pala talaga iyon at hindi ang pangalang nabanggit mo. Dapat noong tinanong kita kung sino, ay sinabi mo na ang katotohanan.

Sana tama ang naaiisip ko… na product lang lahat ng utak mo. Na iniisip mo lang na mayroon kang naramdaman – nararamdaman – ewan.

Sana hindi ko na lang pala nalaman.

Ang walang hanggang tots tungkol sa pag-ibig. (Kailan nga ba matatapos ang mga tanong…?)

Pagod na ako, pero ang utak ko hindi pa rin mapakali sa kaiisip. Siguro nalamanan na naman ng mga katanungan… na siyempre, may kinalaman tungkol dun sa title.

As usual, napag-usapan na naman ang tungkol sa pag-ibig. Wala yatang araw na magkakasama kami ng mga kaibigan ko na hindi namin iyon napag-usapan. Hindi ko na nga matandaan kung kailan ang huling beses na hindi iyon ang topic. Tch.

Kadiri, kabilang talaga kami sa mga hopeless romantic na taong lihim na naghahanap at naghihintay sa kanilang greatest love. Pucha, di na rin naman kasi ako bumabata, hello! Pero yeah, magapakabisi pa akong magpayaman. May mga maghihintay naman eh! Char! Kunwari mahaba buhok ko.

Pero ah, speaking of greatest love. Ayon kasi sa nabasa kong libro, magkaiba raw ang “greatest love” mo sa “correct love” mo. Saang libro? Para Kay B ni Ricky Lee. At narealize ko na… oo. May pagkakaiba nga sila.

Kaso itong si friend, nung nabanggit ko sa kaniya ‘yon, ang sabi niya… “Magkaiba pa ba ang great love sa correct love?” na kapag daw pinili mo ang correct love ay yun na yung great love, kasi iyon yung best eh. Maski ako nalito, pero siyempre, iba kasi yung point.

Ang point kasi… dapat ang makakatuluyan mo ay ang correct love mo. Kasi iyon yung tama eh. Correct nga eh, hello. Ayon ang dapat — para walang masaktan, walang maipit, walang ibang mahihirapan. In short, para lahat happy. Malaki kasi ang tendency na ikaw lang at ang great love mo ang magiging masaya kung iyon ang pipiliin mo. Masaya ka nga, pero deep inside you know, at sa tingin ng iba hindi tama.

Isa pang katanungan na gumugulo sa isip ko na kaakibat nung una. Paano kung kailangan mong pumili between your “choice” and your “love“? For example, may mahal ka, pero hindi siya ang pinili / pipiliin mo dahil sa mabigat na rason, masasabi mo bang mahal mo pa rin siya eh nag-let go ka? Shaks ‘no. Dito na yata pumapasok yung tanong na… mahal mo ba talaga kasi pinakawalan mo o hindi kasi hindi mo pinaglaban? Nakakadugo. Ang sarap ngang gawan ng story, ta’s yung ending ko pinili niya yung “love” niya pero kasi ang hirap kalabanin nung reason eh. Ang challenging! Pero at the same time, nakakalungkot isipin. Kasi… bakit may pagtingin na mali about sa love? At bakit kailangan mong pumili?

Ahh, naalala ko tuloy yung sinabi ng kapatid kong panganay… “Nagiging tama o mali lang naman ang pag-ibig depende sa taong tumitingin”. ‘Di ko nagets nung una ko iyang narinig, pero ngayon naiintindihan ko na. Siguro nga… nasa tao na lang ang kasagutan sa mali o tamang pagmamahal.

Kung makasulat naman ako rito, akala mo naman sobrang expert ko na sa pag-ibig, but the truth is, maski ako nag-iisip kung talaga bang nakaranas na ako ng gano’n. Or kung alam ko ba talaga ang ibig sabihin no’n. Yung true love, ika nga, sa isang tao. Eh kasi, ang pananaw ko na ngayon sa ganiyan, puro feelings na lang eh. Kumbaga, emosiyon mo lang iyan na nararamdaman. Mababago. Mawawala. Pero ang sagwa naman kung ang panghahawakan mo na lang ay ang “commitment”. Ang sound bitter ano. Pero kasi… hindi ba nagsisimula lang naman ang lahat sa isang katiting na emosiyon? Tapos saka na lang madedevelop.

Pero ah, ewan. Hindi ko pa nga rin naiintindihan ng lubos. Sabagay, iba-iba naman kasi talaga ang klase ng pag-ibig. Iba-iba ang paraan ng mga tao para maparamdam nila iyon sa’yo.

Pero ah ulit.

Lutang na ako. I must rest.

Nakaharang na sakit

Muntikan ko nang makalimutan na naging masaya pala ako noong kasama kita. Marahil napuno lang ako ng sakit, o nahaharangan lang nito ang masasayang ala-ala, kaya nalimot kong marami pala akong hindi dapat kalimutan na ala-ala nating dalawa.

Naipaliwanag ko na ito sa ilan. Na siguro kaya mas pinili kong hindi alalahanin, ay dahil ang una kong nararamdaman ay sakit at sama ng loob bago ko pa man tuluyang mabalikan ng tanaw ang naging pagsasama natin.

Kumbaga, bago pa ako makarating sa parte ng utak ko kung saan nakatago ang masayang memorya, dadaan muna ako sa nakaharang na sakit at ito ang una kong mararamdaman.

Gano’n eh. Kada silip ko sa saya (yung saya nating dalawa), hindi maiiwasang may kumurot sa puso ko. At dahil ayoko nang masaktan, kakalimutan ko na lang na nais ko uling makita ang mga ala-alang pinagsaluhan natin.

Nakalimutan ko na minsan kong sinabing willing akong mag-let go para sa iyong kasiyahan. Nakalimutan ko na minsan kong tinatak sa isip ko na magiging masaya ako basta’t masaya ka. At kaya ko siguro nasabi ang mga iyon dahil hindi ko pa alam ang sakit na maaari kong maramdaman… na ngayon ay nalampasan ko na.

Kaya nga lang, dahil sa nakaalis na ako at nalagpasan ko na ang parte kung nasaan ang sakit, nahihirapan akong balikan ang masasaya dahil sa ang sakit muna ang una kong madadaanan bago pa man makarating sa masayang pupuntahan.

Pero, siguro naman ay darating pa rin ang panahon na tuluyan nang mawawala ang sakit at malaya ko na ulit mababalikan ang masasayang ala-ala na naiwan mo sa akin.

Trance: Love, Life and Poetry

When it's hard for you to put into words what's going on in your mind ☺️

Shades Of Wanderer

TRAVEL. SHOOT. RECORD. WRITE -- Tales and colors of journey..

RTW Roxy

A girl travelling around the world on a motorcycle.

Brittany Crowl

Content You Can Count On

Diary of an Aesthete

Follow the Journey...

From House Dela Croix

Motivate. Stay healthy. Be happy with the little things.

Jomz Ojeda’s Blog

Writings, Arts and More

Wake Up and Smell the Coffee

Wide awake and sniffing it

Thoughts of Seeker

I Dream. I Seek.

isangbatangbabae

Isang batang babae na nais ihayag ang kanyang sarili. Bow

BulanLifestyle.com

Welcome to my Art and Lifestyle Blog. Follow my adventures as a Bohemian artist.

These I Wrote For You

I like thinking that I know you. I hope you know me, too. Because I wrote these for you.

Of Coffee Breaks and Cigar Haze

Tell-tale fragments and other bullshits.

Naked Ideation

Dive the Mind

Pescao Seco.

Nothing, but simple perspectives.

Love Letters of Peach

I'm a black hole in love, sharing how colorful the universe is.

aysabaw.com

Life as an expat in Maldives, freediver and hotelier

<span>%d</span> bloggers like this: