Nakaharang na sakit

Muntikan ko nang makalimutan na naging masaya pala ako noong kasama kita. Marahil napuno lang ako ng sakit, o nahaharangan lang nito ang masasayang ala-ala, kaya nalimot kong marami pala akong hindi dapat kalimutan na ala-ala nating dalawa.

Naipaliwanag ko na ito sa ilan. Na siguro kaya mas pinili kong hindi alalahanin, ay dahil ang una kong nararamdaman ay sakit at sama ng loob bago ko pa man tuluyang mabalikan ng tanaw ang naging pagsasama natin.

Kumbaga, bago pa ako makarating sa parte ng utak ko kung saan nakatago ang masayang memorya, dadaan muna ako sa nakaharang na sakit at ito ang una kong mararamdaman.

Gano’n eh. Kada silip ko sa saya (yung saya nating dalawa), hindi maiiwasang may kumurot sa puso ko. At dahil ayoko nang masaktan, kakalimutan ko na lang na nais ko uling makita ang mga ala-alang pinagsaluhan natin.

Nakalimutan ko na minsan kong sinabing willing akong mag-let go para sa iyong kasiyahan. Nakalimutan ko na minsan kong tinatak sa isip ko na magiging masaya ako basta’t masaya ka. At kaya ko siguro nasabi ang mga iyon dahil hindi ko pa alam ang sakit na maaari kong maramdaman… na ngayon ay nalampasan ko na.

Kaya nga lang, dahil sa nakaalis na ako at nalagpasan ko na ang parte kung nasaan ang sakit, nahihirapan akong balikan ang masasaya dahil sa ang sakit muna ang una kong madadaanan bago pa man makarating sa masayang pupuntahan.

Pero, siguro naman ay darating pa rin ang panahon na tuluyan nang mawawala ang sakit at malaya ko na ulit mababalikan ang masasayang ala-ala na naiwan mo sa akin.

“Blend”

ronanharthart

A vector portrait ft. Saoirse Ronan