The Clouds on a Wednesday Afternoon

???????????????????????????????

???????????????????????????????

???????????????????????????????

???????????????????????????????

 

I am now in love with clouds. But of course, sunset is still my first love. *u*

DO YOU ALSO FEEL SOMETIMES THAT…

  • you’re so lonely even though you have so many friends coz none of them is there when you have problems.
  • you don’t want to get up on your bed coz you think that this cruel world don’t need you and nobody really does.
  • you’re just a hindrance in every one else’s lives and so you’re locking yourself in your room, talking to nobody but yourself in the mirror.
  • you’re ugly coz no boys are talking to you and asking you out for a date.
  • you’re not good enough in doing what you love coz everybody around you seems so disappointed coz ur not doing what they want you to do.
  • you’re just a choice over someone else and never will be a priority.
  • you just want to die because nobody loves you and no one cares for you like you did to them.

Do you feel that, too? Or am I the only one?

Si M, si M, at si L.

I. Si M.

Bata pa lang ako siya ang kasama ko sa buhay. Hanggang ngayong malaki na ako, kahit na nakabukod na kami ng bahay, ay sa kanya pa din ako tumatakbo ‘pag may gusto akong ibalita. Siya, ang palaging umaalalay sa akin at nagdadala ng gamit ko nung kinder ako hanggang sa mag-elementary. Kung hindi pa nga nanganak ang asawa ng pinsan ko ay hindi pa ako matututong pumasok sa school ng mag-isa. Take note: walking distance lang naman ‘yon sa bahay. Siya na kasi ang nag-alaga don sa pamangkin ko kaya bigla aking naetchepwera.

Siya rin ang nag-aasikaso tuwing birthday ko. Siya ang taga-luto, taga-bili ng cake, taga bigay ng regalo at etc. Siya rin ang nakasama ko sa lahat ng programs at meetings sa school. Siya rin ang naka-attend ng lahat ng recognitions at graduations ko. Siya lahat ang nakasaksi ng importanteng kaganapan sa aking buhay. As in LAHAT.

In short, siya ang nag-alaga sa akin. Hindi lang sa akin, kundi sa aming magkakapatid. Kaya naman malaki ang utang na loob ko sa kanya. Pero hindi lang dahil sa pagkupkop sa amin, kundi dahil sa pagturing niya sa akin na higit pa sa tunay niyang anak.

 

II. Si M.

Bata pa lang ako, hindi ko na siya madalas makita. Hanggang ngayon, bihira lang kaming magkausap sa personal. Pero araw-araw naman kaming nagkakamustahan. Online, chat-chat, tawag-tawag lang ang peg. Pero siya, ang palaging nagbibigay ng payo sa akin. Sa totoo lang marami siyang kuwento, na ngayon ko lang nalaman, na talaga namang kinapupulutan ko ng aral.

Nung mag high school ako, siya na ang ‘tumutok’ sa pagbabayad ko ng bayarin sa eskwelahan. Ganon din nung makapag college ako hanggang sa ngayong wala na akong ginagwa kundi magtype ng magtype. Siya ang sumusuporta sa ‘ming pinansiyal — nagpapakagod na magtrabaho at nagtitiis sa pangungulila sa ibang bansa para lang makapagpadala ng pangkain.

Sa totoo lang, hanga ako sa kanya. Siya yung tipo ng taong gugustuhin ko, sa kabila ng minsang pagbubunganga niya, na maging katulad kapag ako’y lumaki na.

 

III. Si L.

Wala akong masiyadong ala-ala niya nung maliit pa ako. Ngayon ko na nga lang siya nakilala ng lubos eh, tapos bigla pa siyang kinuha agad pabalik Doon. Ayun tuloy, kaunti lang ang masasayang ala-ala na meron ako sa kanya.

Sabi nila, at ayon din sa pagkakakilala ko sa kanya, isa siyang mabait na tao. Sobrang bait na kahit hindi niya masiyadong kakilala ay papautangin pa niya ng kahit na magkano. Naalala ko tuloy, palagi niya kaming binibigyan ng pera tuwing makukuha niya ang pera niya sa SSS. At dahil don, kapag alam ko nang malapit na ang araw na iyon ay bigla na lang akong babait sa kanya. Hihi. Madalas ko kasi siyang kontrahin.

Mahilig ngumiti si L. Ang huling naaalala ko nga, at palagi kong nakikita sa panaginip ko ay ang mukha niyang nakangiti – yung masaya. Sobrang saya niya don. Hindi ko pa yata siya nakitang nagalit ng sobra o kaya’y umiyak. Basta palagi siyang nakangiti at masaya.

Ah oo nga pala, si L, ang nag-iisang N ng dalawa kong M. Kung hindi dahil sa kanya, wala akong matatawag na Mommy at Mama. Kung hindi dahil sa kanya malamang wala ako, kami. Kung hindi dahil kay Lola ay hindi ko magagawa ang isang paksa na ito na nagpapatungkol sa kanilang pagkatao.

Iba-iba man ang personalidad nila, hindi man sila pare-pareho ng nagawa, may mas matagal man akong nakasama sa kanila o kinikilala ko pa lang ngayon, para sa akin pantay pantay lang sila.

Pare-pareho silang dapat pasalamatan, pare-pareho silang dapat igalang, pare-pareho ko silang mahal.

Salamat sa lahat. Sana manatili kayo sa tabi ko ano man ang mangyari. At sana masabi ko sa inyo ‘to ng personal na hindi man lang nahihiya’ naiilang…

M, M, at L, mahal ko po kayo.

 

One Thing I Should Keep In Mind:

Don’t get too excited for something because you may be disappointed in the end.

And don’t tell everybody something unless you’re sure that it will really happen in real life.

Wait, they’re actually two things. lol.

Wala, nakakabigo.  I expect too much. I expect too much! lol. (waiting list pa, hopefully magawan ng paraan) </3

Hi?

hi

Ocake. Coz I missed making digital portraits. Hooray! O yes, that’s me! :)

InstaWeek ;3

I haven’t posted anything here because I’m busy doing something (even tho there isn’t lol). So again, I’m here to update you, Worpy! (oh no, I have a feeling that I only update you if I want to. Huhuhu. I’m sorry Worpy for neglecting you. But don’t worry, once school starts, I’m going to upload all my artworks here! lolol)

1

 

So uhm, here’s some pictures on my instagram account (follow me! @rizzamaruja) and a story behind them. The first picture here (above) is a picture of leaves. We were at the park a while ago, coz we visited our lola’s urn in Holy Garden and then we decided to eat some meryenda (burger and halo-halo) and then we sat on an empty bench at the park. I saw some leaves on the ground. And because I love dried leaves (did I ever mentioned that I love autumn and so I love when the leaves are on the ground? *coz we don’t have that kind of season here, I just content myself looking at the fallen leaves of a tree*)

2

3

 

These two pictures above were taken at, of course, my favorite place. I didn’t bring my camera with me (and it’s already 6pm so we didn’t stay that long) but I have my phone so I was lucky enough to took their photo! And OMGLOB. I just love the view of the clouds today! It’s like some bomb was exploded in the middle of the lake! And notice that black portion of the picture? It’s raining over there! How cool right? teehee. Oh wait, the first picture. I forgot. Hoho. Since the clouds were formed like that, it produced a ray or.. I really don’t know what/how to call it but it’s the shadow, okay?

4

 

This picture. Well, it was taken one night ago. I was practicing the guitar all day (that’s why my fingers were sooo red. it hurts)  and tried my luck to play “Kiss the Rain” by Yiruma but sad to say, I still can’t! Huhuhu. But wait, I’m on the chorus part now. hihi.

5

 

Heh, speaking of Kiss the Rain… I also practiced it last, last day but I got lazy so… ;P (hey, I’m not good in guitar and piano but I still play. But not that play, kay? lol)

6

And hah! Nagbalik drawing ako. Tho I can’t find some blank blond paper that’s why I drew in my notebook and then again, I got lazy and didn’t finish it. It’s supposed to be a vintage girl but I didn’t know how to draw a vintage hair with vintage flowers. hihi.