At Tayo’y Dahon and our latest AVP!

Heya guys! How are you? I came to visit this blog for some updates but not really. Hehe. I was thinking what to post here since I opened this page but unfortunately, my mind doesn’t work well this time. So instead, I’m going to share some stuff to you!

I uploaded the short film I mentioned last February in a post and our latest audio visual presentation we made for a school event in YT! :)

Hope you find time to watch these guys!

I am just so proud to be a part of these two projects. And it will be more fun if you’ll leave some comments and likes! Share this to your friends, too! ;)

But wait, there’s more! Here’s our AVP too last year and the super short film (sort of advocacy, actually) last, last year, entitled “Inevitable”.

Papunta sa Langit

11165954_1048210148527343_1421086885_n

“Pero kuhanin na natin!” sigaw ng isang bata habang nakatingin sa itaas ng puno ng mangga.

“Ikaw ang aakyat, o ako?” sagot naman ng isa pabalik dito.

Napakagat sa labi ang batang nakasuot ng kulay asul na kamiseta at saka umiling. “Ayoko, ikaw na lang kaya?” sabi nito nang may pangamba sa mukha na hindi niya kakayanin ang pag-akyat ng puno.

Napangiti na lamang ako habang pinagmamasdan ang dalawang bata na nagtatalo kung sino ang kukuha ng pulang lobo na nakasabit sa puno ng mangga.

“Bakit mo kasi nabitawan eh? Ayan tuloy, mukhang hindi na natin makukuha.” Pagrereklamo ng kasama niya. “Tara nga, tawagin natin si Kuya at magpatulong sa kanya na kuhanin yung lobo!” saka sila naghawak kamay at naglakad papalayo sa kinaroroonan  ng pulang lobo. Pinagmasdan ko na lamang silang maglakad hanggang sa sila’y tuluyang maglaho sa aking paningin.

Agad naman akong lumapit sa kaninang pwesto ng dalawang bata.  Tumingala ako at nakita ang pulang lobo na nakasabit dito. Ang dulo ng tali nito ay dalawang dangkal lang ang layo sa dulo ng daliri ko kung ako’y tatalon para ito’y abutin kaya naman ginawa ko na.

Tumalon ako at naabot ko ang lobo.

Isang ala-ala ang bumalik nang mapasakamay ko ang kaninang tinitingala ko lamang.

“Uy,” lumingon ako sa batang nasa kaliwa ko, nakangiti siya sa akin. At hindi lang ang mga labi niya ang nakangiti, kundi pati na rin ang kanyang mapupungay na mga mata.

“Uy,” sagot ko sa kanya pabalik at naupo na rin siya sa aking tabi.

Dumukot siya sa bulsa ng kanyang  bistida at ipinakita ito sa akin. “Tignan mo, binigyan ako ni tatay ng piso dahil sinunod ko ang utos niya kanina,” kwento niya nang hindi inaalis ang kanyang ngiti, pero ngayon hindi na ito buo.  “Sabi ko kasi may gusto akong bilhin, kaya sabi niya, bibigyan niya ako ng pambili kung susundin ko raw ang utos niya.”

“Eh ano ba ang gusto mong bilhin?” tanong ko sa kanya.

Tumuro naman siya sa bandang likuran ko at nakita ang mama na may hawak hawak na mga lobo. “Gusto ko no’n. Tara bumili tayo!”

Dali dali kaming tumayo at tumakbo sa direksyon ng lalaking may hawak na mga lobo. Nang makalapit na kami ay tinanong niya kung ilan ang pwedeng mabili sa dala niyang pera. Sinagot naman ito ng lalaki at sinabing isa lang, dahil sitentay singko sentabo ang isa. Napatingin ako sa kanya at nakita kong medyo nalungkot siya dahil siguro isa lang ang pwede naming mabili. Kaya naman ngumiti ako sa kanya at sinabing, “Ayos na iyan,  ikaw lang naman ang bibili.”

“Ngunit paano ka? Gusto ko mayroon ka rin.” Pero sabi ko ayos lang. At bumili na siya ng lobo.

Doon ko nalaman na mabait siyang kaibigan. Palagi siyang gumagawa ng paraan para magkaroon din ako ng kung anong mayroon siya. Minsan naitanong ko sa kanya kung ano ang dahilan, at ang sagot niya sa akin ay, “Para na kasi kitang kapatid!” at doon napangiti ako.

Naging magkaibigan kami nang makita ko siya sa ilalim ng puno ng mangga habang nagsusulat ng kung ano sa isang kwaderno. Nakatingin lamang ako sa kanya noon at laking gulat ko nang bigla siyang tumingin pabalik sa akin at saka ako nginitian. Noong mga panahon na iyon ay gusto kong umalis sa pwesto ko dahil nahihiya ako na nahuli niya akong nakatingin sa kanya. Pero hindi ko na nagawa dahil bigla na niya akong nilapitan at kinuha ang kamay ko para ayaing maupo sa kanyang tabi. Simula noon ay palagi na kaming nagkikita sa lugar na iyon tuwing hapon pagkagaling sa paaralan para magkuwentuhan, maglaro ng kung anong pwedeng laruin, pati na rin ang pagmasdan at pagtawanan ang mga tao.

Lumaki kaming magkasama, sabay kaming nasugatan dahil sa pagtakbo, nakita ko kung paano siya paluin sa puwet dahil sa hindi niya pagsunod sa magulang niya, at nasaksihan ko rin ang kanyang pag-iyak sa hindi ko alam na dahilan. Nakita ko kung gaano siya katatag, at lahat ng iyon ay magkasama naming pinagdaanan.

Kinuwento niya sa akin lahat ng mga pangarap niya sa buhay – na gusto niyang makaalis sa lugar kung nasaan kami at magtungo sa malayo; na gusto niyang maging malaya sa ilang tao; na gusto niyang makalipad gaya ng kung paanong nakakalipad ang mga lobo. Gaya ng palagi niyang sinasabi, gusto niyang kasama rin ako sa mga pangarap niyang iyon.

Ngunit nang tumuntong kami sa huling taon sa sekondarya ay unti unti siyang nagbago. Hindi na siya madalas nagpapakita sa akin at madalang na siyang pumasok sa eskwela. Kapag naman pumupunta ako sa kanila ay ang tatay niya lang ang humaharap sa akin, sinasabi na wala raw doon ang kaibigan ko. Minsan naman, nakikita ko siya sa klase pero hindi ko siya malapitan dahil maraming lalaki ang nakapalibot sa kanya, kabarkada ng kanyang kasintahan. Madalang nang magtama ang mga mata namin, at kapag nangyayari iyon, agad siyang umiiwas ng tingin. Ang dating ay parang hindi ko na siya kilala. . . at minsan naiisip ko na baka hindi nga talaga.

Dahil gustong gusto kong malaman ang dahilan ng kanyang pagbabago ay nilakasan ko ang loob ko para makausap siya. Uwian no’n at sakto naman aynakabuntot sa kanya ang kasintahan niya’t mga kaibigan nito.

“Uy,” bati niya sa akin nang harangin ko siya sa paglalakad, subalit dama ko ang ilang sa kanyang boses.

Bumuntong hininga ako. “Pwede ba tayong mag-usap?” at sa tanong na iyon ay nakita kong  muli ang mga ngiting kay tagal ko nang hindi nakikita.

Nagtungo kami sa dating tambayan. Hindi pa man ako nagtatanong ay bigla na siyang umiyak pagka-upong pagka-upo namin sa ilalim ng puno. Sa pang-ilang ulit na pagkakataon ay nakita ko na naman ang mga luha niya, pero hindi ko pa rin alam kung bakit ito tumutulo. Ngunit hindi ako nag-atubiling magtanong, hinintay ko ang pagkakataon na siya mismo ang magsabi sa akin.

“Patawad,” ani niya matapos ang ilang minuto sabay hawak sa kamay ko. “Hindi na kita pwedeng isama pa sa akin. Hindi na pwedeng magkaroon ka rin ng kung anong mayroon ako. Hindi na.” Pinagmasdan ko siya nang tahimik. Tumingin ako sa kanyang mga mata at doon ay naintindihan ko na kung bakit. Ang dahilan ng mga luha niya, ang rason kung bakit hindi siya palaging naglalagi sa kanilang tahanan. “Patawad.” Sabi niya uli. Ito na rin ang huling salita na narinig ko mula sa kanya.

Kinabukasan ay nabalitaan ko na lamang na umalis na siya sa kanilang bahay, nagtanan daw, ayon sa mga tsismosa at tsismoso sa kanto. Ilang linggo naman ang lumipas ay nabakante na rin ng tuluyan ang bahay nila at ang may ari no’n ay nagsabit na ng “for rent” sa berdeng gate nito.

Nagkatotoo ang isa sa kanyang pangarap. Nakaalis siya sa lugar namin, ngunit ang totoo ay hindi siya nakaalis ng tuluyan sa kadahilanang laman pa rin siya ng usap-usapan sa araw-araw. Hindi pa rin siya malaya.

Maraming nagsasabi na sayang siya dahil sa ginawa niya, pero hindi nila batid kung ano ang tunay na dahilan.

Ako’y nainis, ako’y nagalit, hindi dahil sa naging mahina siya. Ako’y nainis, ako’y nagalit . . . sa sarili ko. Dahil wala man lang akong nagawa para sa isang taong mahalaga sa akin. Kung sinabi  niya lang sana, kung nagtanong lang ako.

Pinagmasdan ko ang pulang lobo na aking hawak. Ilang oras na ang nakakalipas pero hindi pa rin bumabalik ang dalawang bata na nakita ko. Nais ko sana itong ibigay sa kanila. Tumingin ako sa aking relo, lagpas alas singko na ng hapon. Apat na oras na akong naghihintay sa pagbabalik nung dalawang bata.

Hindi nagtagal ay tumayo na ako at nagtatangka nang umalis pero naalala ko na mayroon pa pala akong hawak. Tumingala uli ako at pinagmasdan ito. Ang pulang lobo ay may halo nang kulay kahel dahil nasisinagan ito ng papalubog na araw. Ang pulang lobo ay nais nang makalipad.

Pumikit ako at inisip siya, sa huling pagkakataon.

“Para sa iyong mga pangarap, para sa iyong ala-ala,” sambit ko.

At bitawan ko ang pulang lobo para mahagkan nito ang mga ulap.

Masaya ka sa kadahilanang nahanap mo siya
Ang tao na sa iyo’y muling magpapasaya
Sa tagal na nanlamig ang tulog mong puso
Umaasa ka na sana ang kasiyahan na ito’y di na maglaho

Tumagal ng buwan, isa, tatlo, lima
Masaya ka na naman dahil nalagpasan mo yung una
Pero di nagtagal nagkaroon ng maliit na problema
At ang problema na iyon, dala dala mo hanggang sa kama

Hindi ka mapakali, araw-araw tuliro
Gusto mo siyang kausapin ngunit ayaw mo ng gulo
Kaya’t hinayaan mo lang at ika’y nagbulagbulagan
Habang siya nama’y nagpapakamakasalanan

Masaya ka sa kadahilanang nahanap mo siya
Ang tao na sa iyo’y muling magpapasaya
Subalit ngayon na nasasaktan ka na
Hahayaan mo pa bang magpatuloy ang sakit na sa iyo’y dulot niya?

Isa lang ang masasabi ko sa huling talata nito
Hindi lahat ng kasiyahan ay magtatagal hanggang dulo
Pinaranas lang iyan para mapagaan ang iyong loob
Dahil kung sasabihin ko ng totoo, sa huli’y lahat tayo’y lulungkot

Mawawala ka
Mawawala siya
Lahat tayo’y mawawala

Walang matitira sa mundong ibabaw
Walang matitira ni isang kasiyahan
Iyon lang ang hindi nagbabago
Lahat ng bagay ay maglalaho

isang paalala sa taong hindi pa namumulat sa katotohanan, pakiusap gumising ka na

February 2015 update!

Yow. How are you worpy friends! It’s been a while again and I’m not sure if someone is still visiting my wordpress blog. Anyway, I have here some update! Hehe.

February is Arts month so meaning… as for students who are inclined to any field of Arts, this month is considered as one of the busiest month of the year. And due to my busy schedule not just in school (blame activities and events that we need to attend huhu, I still have pending works/painting/research requirements plus final exams and presentation huhu much), I haven’t write anything worth posting! But I’ll try to blog what’s happened in the past weeks of my February. Of course, I’ll post some pictures too!

10999816_921843437848811_2571051868018581227_nSo let’s start with this poster. It’s for our short film and was made by a classmate, also our cinematographer. I don’t know if they will upload it on YT but I hope yes so that my friends from other schools can watch too! The truth is, I am so proud to be a part this short film (find my name in the poster lol) and I’m happy that many co-students liked our story though there are some epic parts. Hoho

???????????????????????????????

???????????????????????????????February 10, we went to Ermita, Manila to visit the Supreme Court of the Philippines coz we’re conducting a research about it but sad, we only went inside of to take pictures with their logo. lels. Heartbroken, we decided to wander around Luneta Park.

???????????????????????????????February 12, some of my classmates went to a gallery in Gateway because our prof required it. It was entitled “Sining Saysay” because the paintings (made by the University of the Philippines Alumni) showed the history of the Philippines.

10968189_1013045882043770_5628278552981810099_nA drawing/sketch made last Feb. 18, 2015. I had my 2nd Nude session and this year’s models were so professional, di sila galaw ng galaw, unlike the last year’s model.

???????????????????????????????And the last photo is for our road illusion! My classmates made it and I’m so proud of them! I didn’t help this time coz I was busy the whole Sunday. But well, there’s always a next time!

So that was it, my February update. Tho there are still 4 days before Feb. ends… and mi amor’s birthday is coming (on 27th) but idk what to do yet. Lols.

Til next time, worpy.

Hello 2015!

???????????????????????????????I know this is late, but it’s better late than never! Hehehe. Happy New Year and Hello 2015! I couldn’t update this blog anymore, and to be honest, I want to delete this already. But you see, I can not just abandon this blog for this is the first ever blog I made. Hehe

So, uhm, what should I say? Uhm, 2014 taught me many lessons? And that last year was such a blast that I received so many blessings that I didn’t expected to receive? And that all of my frustrations in life slowly turned into aspirations with the help of some of the closest people in my life, and that hopes never left me? Well I’ve said it. 2014 so far is the best year of my life. Some of the reasons are:

  1. I got my book published and received my copies exactly on my birthday. Hehe
  2. Luckily entered the Dean’s List.
  3. I finally knew how to control my temper. yey!
  4. I met the guy who I promised to love for the rest of my life.
  5. I’ve learned how to open my heart to the Lord.

Those were the top 5, I guess. And I’m getting lazy again to type more. I’ll cut this short. Hehe. That’s why I am really hoping that this year will be happier and more fruitful! And that I will have more patience and determination for the things that I  am about to do. I am praying for yours too. Happy New Year again! ☺

C360_2014-11-01-13-00-35-426 (2)

“I just realized that sometimes, love is not enough. Not because someone falls in love with you, that’s already it. Not because they tell you they love you it already means that they will stay. Because in one point or another, they will leave you. They will leave when that time comes that they’ll see you the way you see yourself.”
~ maybe he left because he saw me the way i see myself (via escafeism)

Siya, ang aking kailangan.

Siya na palaging nandiyan para magpasaya noong panahon na hindi ko alam kung paano ngumiti.

Siya na hindi ako binitawan kahit na hindi ko hiniling na ako’y kanyang kapitan.

Siya na nagbigay pag-asa noong mga oras na alam kong hindi ko na kaya.

Siya na naging sandalan ko at tumulong sa’kin na tumayo muli, ng mas tuwid, sa aking pagkakadapa.

Siya na patuloy na nagbibigay sa akin ng lakas, tuwing naiisip ko na ang pagsuko na lang ang tanging kong magagawa dahil sobrang hirap na ng sitwasyon.

Siya na nagturo sa akin na maging positibo, kahit na ang mga pangyayari’y parang wala nang kahahantungan na mabuti.

Siya na nagsasabing hindi niya ako iiwan o pababayaan kahit kailan.

Siya na mahal na mahal, hindi lang ako, kundi lahat tayo — at naghihintay lamang na mahalin nati siya.

Siya, ang Panginoon at kataastaasan na hindi napapagod na magbigay, magpatawad, mahalin at tanggapin tayo ng buong puso kahit na minsan ay nakakalimutan at itinatanggi natin Siya sa harap ng maraming tao.

Siya lang ang kailanganin mo at ibibigay niya ang lahat ng nakabubuti sa’yo.

some things i want to do with you, r.m.

I think it would be nice if I wake up beside you on a bed on a rainy morning, covered by a blanket, talking, cuddling, kissing, making love, and we will stay like that until you say that we need to get up. And when afternoon comes, we will cook something to eat but we won’t just focus on eating but also staring at each other at the dining table the whole time, smiling, holding hands, absorbing each other’s love. At 7pm, we won’t bother to take some dinner coz we’re still full from our afternoon brunch, and we will just watch some random movies you’ll pick from the cd racks. We will stay awake until dawn, laughing out loud because of the corny jokes I am saying to you. And then I will sleep in your arms, will hug you so tight, will hope and pray that this kind of love would never end. And it would never ever end.

I think that would be not just nice, but wonderful.

— some things i want to do with you, r.m.

August Update!

August have been pretty good to me, I can say.  There came so many activities (and legal holidays) that suspended the classes for almost one week, and it was fun to stay at home during those days. But now that August is about to end, and I seemed to forgot to update this blog, I am here to tell you a story (whut) on what happened to my August in pictures!

august 2

Augsut 2, 2014. Dong-A hosted a doodle competition in SM Taytay. Since it’s Saturday, and some of my classmates were joining, I also went to watch them compete. But a sudden change of plan was made, and I also became one of the participants in the said event. I don’t know if luck was with me or it was just my day that I belong to the people who won! Yay ‘di ba. Ang saya saya. Tas kasama pa siya. Mas masaya!

august 8

August 8, 2014. It was intramural’s week, though we’re still required to attend classes. My close friend Rona, joined the volleyball team of our department, and as a friend, I did my best to support and cheer for her! lol. She got included to the mythical six! Hooray. And hooray for the CAL’s students for being the champion again.

august 12

August 12, 2014.  I went to my favorite place with B because the next [day[ is our day. We talked about some things, mostly nonsense stuff, and ate isaw isaw. My favorite part was we went to “dulo” and watched the sun set. I always feel happy when I’m with him, even though most of the time, there’s a total silence between us when we’re together. Pero hindi naman awkward, in fact I love it. I only need him beside me, yun lang naman.

We went to plaza after, then continued talking. It was also the day that I saw him cry for the first time (for some topic that I insisted) and it hurts me too, seeing him cry.

10649508_900523989962627_7515953761694322608_nAugust 19, 2014. The Campus Ministry in school (the Soul Surfers) hosted a feeding program. I’m not really an officially member of the group but since it’s my dream to be a part of a feeding program, I asked my boyfriend if I could come along with them and he said yes so I brought some classmates too! It was really a good and happy experience, feeding the children and sharing them the Word of God. ♥

994184_900021340012892_2262460084188852870_n

August 23, 2014. I had a date with these two ladies! (that’s me in the middle). We haven’t bond for months because of our busy schedules, but nothing can stop our wants to be with each other so yeah. Haha. We went to boulevard in San Juan (again) and ate fishballs and laughed at things and took some pictures and laughed again bc of the pictures. I just love laughing with them so much. ♥

august 25August 25, 2014. Monday morning, I woke up feeling itchy and some part of my body were swollen. Allergy sucks, big time! So I sent a message to mommy telling her to bring me to the hospital as soon as she wake up. The doctor injected me some anti allergy directly to my hand’s vein and I swear it hurts soooo much that I cried after! I stayed in the emergency room (bc that’s the only available room for walk in patients) for almost half an hour. I wanted to sleep but I don’t want to sleep there so I insisted mommy to go home instead. After two hours, my swollen face and hands came back to normal but I still feel itchy.

But thank God I am okay now.

august 28

August 28, 2014. I feel down for almost three days bc I am missing him. He’s too busy that we couldn’t even say hi to each other at school. lels. Two days before, he borrowed my flash drive to get his homework that was in my laptop for days, then returned it to me on the 28th. He told me to open a particular folder, and look for something inside.

I found a typed letter from him.